Voorjaarskolder in de polder

Jongens wat is buiten het goed en lekker. Best weer om weer last van kriebels te krijgen. Hoe zeg ik dat weer ...
Kriebels om in de aanslag te gaan met de camera. Ik bemerk dat er nog een stel koudwatervrees hebben.
Maar als je ontdekt wat fotografie voor je kan doen of beter gezegd kan betekenen dan komen de kriebels steeds opnieuw bij elk voorjaar.

Gek eigenlijk dat wij spreken over voorjaarskriebels, bedenk ik me meteen. Eigenlijk zijn die kriebels bedoeld om ons dieren aan te zetten tot het produceren van nageslacht. Maar de leeftijd van de gemiddelde fotograaf is DIE tijd allang voorbij. Gelukkig maar‚Ķ.. ik kan dan ook heerlijk gaan fotograferen. ūüėČ

Het wordt weer struinen geblazen als het voorjaar komt.... Een heerlijk vooruitzicht om je te laten verleiden om al het moois wat je tegen gaat komen te fotograferen. Het ruig haarmos is al aan het groeien, de krokussen steken hun kop al boven de grond en de eerste bijen signaleer je weer. Fotografie is dan ook de ULTIEME hobby om mensen naar buiten te krijgen.

Opstaan voor dag en dauw en fantaseren over de mooiste foto's. Hoe kan ik die onderwerpen die ik vind in de foto's vorm geven en hoe vind ik dan de nodige onderwerpen. Dat is een heerlijke reis... Het is het zoeken naar de andere kant van de werkelijkheid. Voorbij het registreren, het durven en doen. Of juist gewoon eerst gaan leren zodat je precies weet hoe je dat zou kunnen doen, waardoor je blij en gelukkig wordt.

Dat voelt een beetje als dat stuk van jezelf;
- Dat wakker wordt en met een oog de alpen zien in de punt van je kussen.
- Dat danst in de keuken op favoriete muziek.
- Dat een steentje ontdekt en opraapt, in je zak steekt omdat je het zo mooi vindt.
- Dat stukje van jezelf dat dagdroomt, geniet en speelt.

Ik had het gisteren, met het zonnetje op mijn hoofd. Liggend in het gras waardoor je mensen kunt verbazen, kunt verwonderen en raken met je foto's. Puur omdat je het toe laat dat je speelt, met wat de natuur en je camera je biedt.

Ik deel daarom de mening van Mageret Atwood. "Aan het eind van een lentedag hoor je naar aarde te ruiken." Met deze spreuk schepte zij een po√ętische citaat. Heerlijk, want het geeft een speels beeld van mijn relatie met de natuur.

Ik voeg daar dan, mijn laarzen en mijn heerlijke "fotografie-broek" die er niet uit ziet na een ochtendje fotograferen.
Natuurlijk heb ik mijn camera bij. In de buurt hier kennen ze me als zodanig en weten ze dat ik zodra de lente komt ik echt last krijg van voorjaarskolder in de polder. Ik geniet nu al van het nieuwe seizoen en wat er nog gaat komen.

Ik wens jullie dan ook wat van die kolder toe... Liefs Anita

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Elsemieke van der Stoep (zondag, 17 februari 2019 08:59)

    Anita,
    Wat een heeerlijk stuk schrijf je hier!
    Vrolijk,inspirerend,aanstekelijk,bemoedigend,enthousiast en wat een prachtplaten!!!!