In de ban van ....


Voor een workshop is er altijd voorbereiding nodig. Deze keer was de reis wat verder weg als normaal voor voorbereiding van een workshop.

Ik was namelijk op zoek naar de bandheidelibel.
Dat is een opvallende prachtige heidelibel met brede vleugels waar een bruine band overheen loopt.

Je herkent ze al direct in de vlucht. Ze hebben een trage fladderende vlucht. Ik vond een veldje nabij een beekje. De eerste die ik zie landen, is er een op leeftijd. Maar ik vind hem nog steeds prachtig.


Ik ben vorig jaar in het bijzonder gefascineerd geraakt, toen ik ze voor het eerst in hun ogen keek.
Met zijn specifieke kenmerken, een rood gezichtje en roodbruine ogen, is het een van de mooiere soorten libellen vind ik.
Het is genieten en een klein feestje om ze op de foto te mogen zetten.

Er is een duidelijk verschil tussen het mannetje en het vrouwtje. Deze keer heb ik maar één vrouwtje zien vliegen, maar kon haar helaas niet fotograferen. Struinend door het veldje waren er genoeg mannetjes te vinden.

Ik kwam er al gauw achter dat de macro- lens deze keer wel in mijn tas kon blijven zitten. Het was warm en heel gauw erg heet, ook al was het vroeg in de morgen. De libellen vlogen te snel rond deze ochtend en ik niets kon beginnen met de macro- lens. Dus de macro- lens weer in de tas en hup de telelens eruit. Voor de telelens heb ik mijn statief nodig, wat ik niet vaak gebruik met macrofotografie.

Soms hinderde de zon me wel want ik kon het licht niet filteren. Maar soms maakte ik er ook gebruik van en vond ik het mijn foto sieren. Het deerde me verder niet. Ik sleutelde aan mijn instellingen zodat ik er zo min mogelijk van waarnam in mijn foto's. Helemaal top is het natuurlijk niet. Maar het feit dat ik zelf weer op uit kon, vond ik genoeg reden om gewoon te blijven fotograferen.


Het was overigens een prachtig veldje waar genoeg flora was die weliswaar prachtig in de bloei stond. De meeste flora is al uitgebloeid door de erge droogte deze zomer, maar daar juist niet.

Een poos later ontdekte ik de reden waarom.... Ingespannen zit ik vaak in de natuur, zonder dat ik in de gaten heb wat er om me heen gebeurt. Als ik alleen fotografeer dan ben ik als het ware afgesloten van de wereld. Ik denk aan niks en al helemaal over nergens en focus op wat ik voor me zie. Dat zorgt voor resultaat.

Ik zat dus op mijn hurken totdat .....ik een onverklaarbaar sissend geluid hoorde wat alsmaar aan wakkert. Ik probeerde het te negeren maar het kwam steeds dichterbij.....  geklik en gesis...... Ik probeerde me te bedwingen, maar uiteindelijk kon ik het geluid niet langer negeren. Het geluid werd steeds harder.

En ik besloot maar op te staan om mijn omgeving te bekijken. Stijf van het zitten op mijn hurken, zag ik nog even niets als ik het bloed weer door mijn benen laat stromen. Ik besefte me plots iets.  O ja... er was een maïsveld.
Razendsnel reageer ik op de prikkel van kou die plots voelbaar was in mijn buurt. Er ontglipte me een woord wat ik hier maar niet aanhaal... en strompelde een eind verder het gras in.

Pppfff .... Op het nippertje ontsnapte ik met mijn camera-apparatuur aan de sproeiers van het maisveld
. Hoe erg kun je in de ban zijn van een onderwerp.  :-) Maar het was een prachtige ochtend met bijzonder mooie onderwerpen. Het was genieten. Aanstaande zaterdag ga ik met de eerste groep eropuit en kunnen zij ook in de ban geraken van deze prachtige libel.

Lijkt het jou nu ook fantastisch om deze bijzondere soort libellen te fotografen, dan kun je rustig al opgeven voor 2019. Dan ben je in ieder geval verzekerd van een plek.

Wil je meer workshops ontdekken dan kan dat op mijn pagina workshops in de groep.

Reactie schrijven

Commentaren: 0